Το μυστήριο με τα Δρακόσπιτα της Εύβοιας- ο θρύλος λέει ότι υπήρξαν κατοικίες των μυθικών δράκων (φωτό)

Τα Δρακόσπιτα είναι 23 παράξενα κτίσματα που στέκουν όρθια εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Νότια Εύβοια. Η λέξη Δράκος έχει τη ρίζα της από τη ρήμα «δέρκομαι» που σημαίνει εκείνον που έχει οξύ και διαπεραστικό βλέμμα. Ακόμα σημαίνει εκείνον που καταπλήσσει με το βλέμμα του. Τέτοιο βλέμμα αλλά και υπερβολική δύναμη είχαν οι Δράκοι κατά τη λαϊκή παράδοση.

Σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο οι δράκοι, τα μυθικά πλάσματα που τρόμαζαν τους κατοίκους της περιοχής, έμεναν σε μεγαλιθικά κτίσματα που αποκαλούνται δρακόσπιτα. Η τοποθεσία που τα συναντά κανείς, δεν παραπέμπει σε περιοχή που έχει και ανθρώπινες κατοικίες. Συνήθως είναι απόκρημνες πλαγιές βουνών και τα χτίσματα ξεχωρίζουν για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους. Είναι αφομοιωμένα πλήρως στο περιβάλλον, καθώς έχουν οικοδομηθεί από τεράστιες πέτρες των βουνών και έχουν λαξευτεί σε ορθογώνιο σχήμα....

Ένα ακόμα στοιχείο που εντυπωσιάζει είναι ότι δεν έχουν θεμέλια και οι πλάκες των κτιρίων δεν συνδέονται μεταξύ τους με κάποιο υλικό. Η στέγη τους είναι πυραμιδωτή και είναι κατασκευασμένη με απόλυτη ακρίβεια, σύμφωνα με το εκφορικό σύστημα. Οι γιγαντιαίες πλάκες είναι τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη και για αντίβαρα έχουν χρησιμοποιηθεί μεγάλοι ογκόλιθοι. Ο τρόπος που τοποθετήθηκαν οι γιγαντιαίοι λίθοι δεν είναι γνωστός, όπως επίσης άγνωστη παραμένει και η χρονολόγηση του.

Μέχρι σήμερα δεν έχει αποσαφηνιστεί από ποιους δημιουργήθηκαν τα πέτρινα κτίρια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι κατασκευαστές ήταν γνώστες στατικής και της κυκλώπειας τεχνικής. Ίσως ήταν οι Κάρες σκλάβοι που εργαζόταν στα λατομεία της περιοχής ή οι Δρύοπες, πανάρχαια φυλή που εγκαταστάθηκε το 1.200 π.Χ. στο νότιο τμήμα της Εύβοιας και ίδρυσε πόλεις, μετά τον διωγμό της από την περιοχή του Παρνασσού. Ο ερευνητής Εμ. Έλριτς, ο οποίος ερεύνησε τα αρχαία κτίσματα θεωρούσε πως τα δρακόσπιτα οικοδομήθηκαν σίγουρα από τους Δρύοπες προς τιμήν του Δία και της γυναίκας του Ήρας. Το γεγονός πως βρίσκονται σε κοντινή απόσταση με τα αρχαία λατομεία της περιοχής προσθέτει μια ακόμα εκδοχή, σύμφωνα με την οποία κατασκευάστηκαν από τους λατόμους ως ιερά που προς τιμήν του Ηρακλή, που θεωρούταν ο προστάτης τους.

Τα πανάρχαια πέτρινα κτίρια βρίσκονται σε τοποθεσίες στρατηγικής σημασίας και πιθανόν δημιουργήθηκαν για να εποπτεύουν τη γύρω περιοχή. Τα περισσότερα βρίσκονται στα Στύρα, ενώ το πιο γνωστό και τέλεια οικοδομημένο δρακόσπιτο βρίσκεται στο βουνό Όχη, σε κοντινή απόσταση με την Κάρυστο. Το δρακόσπιτο της Όχης ανακαλύφτηκε πρώτη φορά το 1797 από τον Άγγλο γεωγράφο Μ.Π. Χώκινς, o οποίος όταν το αντίκρισε πίστευε ότι ήταν αρχαίος ναός.

Είναι οικοδομημένο, όπως τα υπόλοιπα, από πέτρες του βουνού και η είσοδος σε αντίθεση με τους αρχαίους ναούς βρίσκεται στη μεγάλη πλευρά του κτιρίου. Το 1959 ο καθηγητής Ν. Μουτσόπουλος ανακάλυψε κάτω από το κτίριο θραύσματα μελανόμορφων, αγγεία, όστρακα, λυχνάρια. Τα περισσότερα ευρήματα χρονολογούνται από τα αρχαϊκά και τα ρωμαϊκά χρόνια, ενώ το παλαιότερο εύρημα που ανακάλυψε ήταν μια επιγραφή σε ένα όστρακο που βρέθηκε στον εξωτερικό χώρο του κτίσματος. Ο καθηγητής έκανε ανασκαφές σε 12 ακόμα δρακόσπιτα της περιοχής και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το δρακόσπιτο της Όχης, που πίστευε ότι συνδεόταν με αρχαίο ναό αλλά δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να το αποδείξει. Το πιο πιθανό είναι ότι ποτέ δεν θα διαλευκανθεί το μυστήριο που περικλείει τα παράξενα κτίσματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι ένα ακόμα δείγμα της προχωρημένης γνώσης της στατικής κτιρίων και της μεγαλιθικής αρχιτεκτονικής που κατείχαν οι αρχαίοι λαοί.

Πηγή: mixanitouxronou.gr
 

 

εξερευνησεις

Ο χρήστης Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάςπρόσθεσε νέα φωτογραφία στο άλμπουμ "Naval craft - Ναυτική τέχνη, Ναυμαχίες".

5 ώρες · 

Reckless explorers, Sailors and navigators like Pytheas, Scylax of Caryanda, Nearchus and Euthymenes set the foundation of the sea exploration. The Greeks were also the first in the underwater exploration.
https://www.youtube.com/watch?v=37Gtu2FpnzE

Μόλις οργανώνονται οι πρώτες κοινωνίες στην Κρήτη, στην Ιωνία και στην Πελοπόννησο, οι Έλληνες, με πάθος για τη γνώση και έμφυτη περιέργεια, αρχίζουν τις εξερευνήσεις προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Ο Ευήμερος αναφέρει ότι οι Κρήτες είχαν εγκατασταθεί στο νησί Παγχαία του Ινδικού Ωκεανού, όπου και έχτισαν ναό αφιερωμένο στον Δία. Η Ινδία ήταν τότε ο πιο μακρινός προορισμός που υποσχόταν αμύθητα πλούτη. Ο Σκύλαξ ήταν ο πρώτος δυτικός γεωγράφος που αναφέρεται στην αχανή χώρα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Σκύλαξ, αξιωματικός τότε στο περσικό ναυτικό, στάλθηκε από τον Δαρείο Α´ να εξερευνήσει τις εκβολές του ποταμού Ινδού. Η αποστολή ξεκίνησε από τις πηγές του, γύρω στο 510 π.Χ. Αρχικά ακολούθησε τη ροή του ποταμού μέσα από τα βουνά του Αφγανιστάν έως την έξοδό του στην Αραβική θάλασσα. Συνεχίζοντας, ο Σκύλαξ ακολούθησε την ακτογραμμή και εξερεύνησε τον κόλπο του Ομάν και τη νοτιοανατολική πλευρά της Αραβικής Χερσονήσου. Μέσα σε τριάντα μήνες, ο Έλληνας αξιωματικός περιέπλευσε τη Σαουδική Αραβία κι έφτασε στη Μεσόγειο διαμέσου των καναλιών του Νείλου και του τότε ισθμού του Σουέζ. Στον Δαρείο παρέδωσε την καταγραφή του ταξιδιού του, ένα χρονικό με τον τίτλο Περίπλους, από το οποίο σώθηκαν μόνο αποσπάσματα. Ο Δαρείος χρησιμοποίησε τις πολύτιμες αυτές πληροφορίες για να κατακτήσει τους Ινδούς και να στήσει ναυτικές βάσεις στα νέα λιμάνια.
Ο Κολαίος από τη Σάμο, το 639 π.Χ., ήταν ο πρώτος Έλληνας θαλασσοπόρος που βρέθηκε στον Ατλαντικό... από κακοτυχία! Οι άνεμοι κυριολεκτικά τον πέταξαν στον άγνωστο ωκεανό. Στην επιστροφή του περιέγραψε στους έκπληκτους συμπατριώτες του τις τρομακτικές συνθήκες πλεύσης μέσα από θεόρατα κύματα. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, οι Έλληνες άποικοι της Μασσαλίας από την Φώκαια τόλμησαν να εξερευνήσουν τους δρόμους του Βορρά. Ο Πυθέας, ναυτικός και γεωγράφος, προσελήφθη από τους εμπόρους της Μασσαλίας για να ενισχύσει το εμπόριο του κασσίτερου, ανακαλύπτοντας νέους εμπορικούς δρόμους, ανταγωνιστικούς σ´ εκείνους των Φοινίκων, οι οποίοι μονοπωλούσαν τον Ατλαντικό. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις και τους υπολογισμούς του Πυθέα, όσο κατευθυνόταν κάποιος προς το Βορρά τόσο μεγαλύτερες γίνονταν οι μέρες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Υποστήριξε λοιπόν ότι σε κάποιο πολύ βόρειο σημείο της γης - αγνοώντας την ύπαρξη των πόλων- ο ήλιος, για κάποιες μέρες του χρόνου, δε θα έδυε καθόλου. Και ξεκίνησε να το αποδείξει. Ο Πυθέας όχι μόνο ολοκλήρωσε με επιτυχία την αποστολή του, αλλά έκανε το γύρο της Βρετανίας κι έφτασε μέχρι τη Σκανδιναβική Χερσόνησο. Στην πραγματεία του Περί Ωκεανού, 330 χρόνια π.Χ., ο αρχαίος γεωγράφος αναφέρεται σ´ ένα νησί όπου ο ήλιος παραμένει ψηλά στον ορίζοντα ολόκληρο το εικοσιτετράωρο, περίπου έξι μέρες ταξίδι από το βορειότερο άκρο της σημερινής Σκοτίας. Ο τόπος αυτός ήταν γνωστός ως Θούλη, υπερβόρεια μυθική χώρα για τους Έλληνες. Σύμφωνα με τους σημερινούς ερευνητές, πρόκειται είτε για την Ισλανδία είτε για κάποιο από τα νησιά του Αρκτικού Κύκλου, τις Φαρόες ή τα νησιά Σέτλαντ.
Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος ήταν ένας ακόμα ταξιδιώτης της εποχής του. Στο δεύτερο και τέταρτο βιβλίο της Ιστορίας του αναφέρεται σε πρώτο πρόσωπο στις ταξιδιωτικές του εμπειρίες και με περηφάνια περιγράφει τα άστεα ανθρώπων που επισκέφτηκε και γνώρισε στο πλαίσιο της επιτόπιας έρευνάς του.

Ο Μέγας Αλέξανδρος και η κατάκτηση της Ανατολής
Ο ορίζοντας των Ελλήνων συνέχισε να μετακινείται προς τη Δύση, οι κατακτήσεις όμως του Μεγάλου Αλεξάνδρου διεύρυναν το γνωστό κόσμο προς τη μακρινή Ανατολή. Ο φιλόδοξος Μακεδόνας επιθυμούσε να υποδουλώσει την Ασία και να την προσαρτήσει στην Ελλάδα, η οποία τότε εκτεινόταν σε όλη σχεδόν τη Μεσόγειο. Στη διάρκεια της εκστρατείας του, και ενώ ο ίδιος κατέβαινε πεζή τον Ινδό ποταμό προς τη θάλασσα, το 325 π.Χ., ο Νέαρχος, ναύαρχος του μακεδονικού στόλου, και ο Ονησικράτης, ανέλαβαν να εξερευνήσουν τους υδάτινους δρόμους. Ο Νέαρχος ακολούθησε τον ποταμό Υδάσπη, στη Δυτική Ινδία, ως τον Περσικό κόλπο και κατέληξε στη Βαβυλώνα ανεβαίνοντας τον ποταμό Ευφράτη. Καθιέρωσε έτσι ένα καινούριο εμπορικό δρόμο μεταξύ της Ινδίας και της Μεσοποταμίας. Η επιτυχής ολοκλήρωση του ταξιδιού χαιρετίστηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της εκστρατείας, παρόλο που ο στόλος χρειάστηκε δέκα μήνες για ένα ταξίδι που σήμερα γίνεται μέσα σε λίγες μέρες. Ολόκληρο το χρονικό του ταξιδιού περιλαμβάνεται στο έργο του ιστορικού Αρριανού Ινδικά, το οποίο γράφτηκε το 2ο αιώνα μ.Χ.

Τα ελληνιστικά χρόνια και η εξερεύνηση της Ινδικής Χερσονήσου
Είκοσι περίπου χρόνια μετά την εισβολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στα ινδικά εδάφη, γύρω στο 300 π.Χ., ο Μεγασθένης, από την Ιωνία, στάλθηκε στην αυτοκρατορία του Ινδού Κάντρα Γκούπτα ως πρεσβευτής του βασιλιά Σελευκίδη. Στη διάρκεια της παραμονής του επισκέφτηκε όλη σχεδόν τη Βόρεια Ινδία, όπου και έζησε για μικρό χρονικό διάστημα, κι έφτασε ως τους πρόποδες των Ιμαλαΐων. Στην προσπάθειά του να καταγράψει την έκταση της χώρας, ο γεωγράφος Μεγασθένης αναφέρει ότι το πλάτος της από την Ανατολή ως τη Δύση ήταν περίπου 16.000 στάδια και το μήκος της από το Βορρά ως το Νότο 22.300 στάδια (1 στάδιο = 180 μέτρα). Αναφέρεται επίσης στους μεγάλους ποταμούς της χώρας, τον Γάγγη, τον Ινδό, τον Υδάσπη και τον Ύφαση, αλλά και σε 58 άλλους πλωτούς ποταμούς σε όλη την έκταση της χώρας.

Πηγή: http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=698
Από το τεύχος Νο 9, Νοέμβριος 2000, σελ. 36-41

Αταλάντη

Αταλάντη
Atalanta (Ancient Greek: Ἀταλάντη, Atalantē) is a character in Greek mythology, a virgin huntress, unwilling to marry, and loved by the hero Meleager.
http://en.wikipedia.org/wiki/Atalanta

Κόρη του Σχοινέα (γιου του Αθάμαντα) και της Κλυμένης (κόρης του Μινύου). Η Αταλάντη ήταν ωραιότατη αλλά και περίφημη δρομέας. Απέφευγε τη συναναστροφή με άλλες παρθένες και τρόμαζε στην ιδέα του γάμου. Επειδή όμως πολλοί ζητούσαν να την παντρευτούν εκείνη δήλωσε ότι θα παντρευόταν εκείνον που θα κατάφερνε να την παραβγεί σε αγώνα δρόμου και ότι θα φόνευε στη συνέχεια τον όποιον ηττημένο από αυτήν. Αν και οι όροι ήταν βαρείς πολλοί ήταν και οι μνηστήρες και ως εκ τούτου πολλά υπήρξαν και τα θύματα. Μέχρι που τη νίκησε ο Ιππομένης ή ο Μελανίων, που το κατόρθωσε χάρη σε τρία μήλα των Εσπερίδων που είχε λάβει ως δώρο από τη θεά Αφροδίτη με τη ρητή εντολή να τα χρησιμοποιήσει μόνο όταν κινδύνευε να χάσει στον αγώνα ρίχνοντας ένα ένα πλάγια. Πράγματι η Αταλάντη πιστεύοντας ότι θα νικήσει λοξοδρομούσε κάθε φορά για να κυνηγήσει το μήλο. Έτσι μετά τη νίκη του ο Ιππομένης νυμφεύθηκε την Αταλάντη αλλά το ερωτικό τους πάθος ήταν τόσο έντονο που χρησιμοποίησαν ως ερωτική κλίνη αυτό το ιερό δάσος της θεάς Ήρας. Μόλις το αντελήφθη η Ήρα δεν άργησε να δείξει την αγανάκτησή της μεταμορφώνοντας τους δύο εραστές σε ζεύγος λεόντων… εξαιρώντας τους έτσι από της αρχαίας ηθικής τάξεως των πραγμάτων.
Τη διήγηση αυτού του μύθου μας διέσωσε ο Ησίοδος στους καταλόγους του. Εκτός όμως από αυτόν και άλλοι μύθοι υπήρχαν με διάφορες παραλλαγές. Όπως ότι η Αταλάντη συμμετείχε σε κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου όπου και πέτυχε να λαβώσει πρώτη το ζώο και να λάβει σε αναγνώριση το δέρμα του ζώου από τον Μελέαγρο.
Ο δεύτερος αυτός μύθος μάλλον πρόκειται για συγχώνευση δύο μύθων με συνώνυμες ηρωίδες η μία κυνηγός και η άλλη δρομέας. Η κυνηγός ζούσε στα Αρκαδικά όρη και ανήκε στην ακολουθία της Άρτεμης φερόμενη ως κόρη του Μαίναλου ή του Ιάσιου (του Άργους) (Οδύσσεια Σ 246). Περί της δεύτερης μάλιστα μυθολογείται ότι ο πατέρας της διαψευσθείς ότι θα αποκτούσε γιο, την άφησε πολύ μικρή στο βουνό, όπου την υιοθέτησε και τη μεγάλωσε μια αρκούδα. Αργότερα την πήραν κάποιοι κυνηγοί κι έζησε καιρό μαζί τους, μαθαίνοντας έτσι ότι χρειάζεται το κυνήγι. Έτσι έμμεσα αλλά σαφέστατα ο μύθος μας δίνει την Αταλάντη αυτή ως προστατευόμενη της Αρτέμιδας, χωρίς καν να αναφέρει τη θεά, κι όπως φυσικά και αναμενόμενο η Αταλάντη συνεχίζει να ζει ως προστατευόμενή της, χωρίς να θέλει να την αγγίξει άνδρας (το μόνο κοινό με τη συνώνυμό της, τη δρομέα).
Λέγεται ακόμη πως η κυνηγός είχε τοξεύσει και σκοτώσει τους δύο Κένταυρους Υλαίο και Φοίκο όταν αυτοί προσπάθησαν κάποτε να τη βιάσουν. Παρά ταύτα η Αταλάντη αυτή παντρεύτηκε τον Μελανίωνα ο οποίος και εκείνος δεν ήθελε να ακούσει τίποτε για γάμο. Σε συνάντησή τους όμως, το κοινό αυτό παράδοξο, τους έκανε να αισθανθούν μεταξύ τους έλξη και τελικά να ενωθούν. Από τον γάμο αυτό φέρεται να γεννήθηκε ο Παρθενοπαίος.

Αινείας :Ο αντίπαλος που τιμήθηκε από τους Έλληνες για το ήθος του

Ο Αινείας φεύγει από τη φλεγόμενη Τροία. Ζωγραφικός πίνακας του Federico Barocci, 1598.

Ο Αινείας έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο επικεφαλής των Δαρδάνων, ως σύμμαχος των Τρώων, και ήταν ο γενναιότερος ήρωας στην πλευρά τους μετά τον Έκτορα. Φαίνεται πάντως ότι αρχικώς δεν ήθελε να συμμετάσχει στον πόλεμο, γιατί περίμενε μετά τον θάνατο του Πριάμου να βασιλεύσει αυτός στον θρόνο του, αλλά όταν ο Αχιλλέας τον έδιωξε από την Ίδη στη Λυρνησσό, που επίσης κατέστρεψε ύστερα, ο Αινείας υποχρεώθηκε πλέον να καταφύγει στην Τροία και να συμπολεμήσει με τους Τρώες.

Πολεμώντας στον Τρωικό Πόλεμο με τον Διομήδη, ο Αινείας σώθηκε μόνο χάρη στην προστασία της μητέρας του Αφροδίτης και του Απόλλωνα, που τον μετέφεραν στην Πέργαμο για ανάρρωση, ενώ στη σύγκρουσή του με τον Αχιλλέα τον έσωσε ο θεός Ποσειδώνας.

Μετά την άλωση και τη λεηλασία της Τροίας, ο Αινείας με μερικούς Τρώες (που έγιναν γνωστοί ως «Αινειάδες») εξακολούθησαν να αμύνονται σε κάποια συνοικία της πόλης, ώσπου οι Αχαιοί τους διεμήνυσαν ότι τους δέχονται «υποσπόνδους», δηλαδή ύστερα από συμφωνία να αποχωρήσουν ανενόχλητοι, με την άδεια να πάρουν ο καθένας τους ό,τι μπορούσε να σηκώσει στα χέρια του από την περιουσία του. Και ενώ όλοι οι άλλοι γέμισαν και πήραν σακιά με χρυσάφι, ασήμι, κοσμήματα, χρήματα, κλπ., ο Αινείας σήκωσε στους ώμους του τον γέροντα και ανήμπορο πατέρα του, τον Αγχίση, και τον μετέφερε έξω από την πόλη. Τότε οι Αχαιοί, θαυμάζοντας την πράξη του αυτή, του επέτρεψαν να πάρει ελεύθερα και ό,τι άλλο ήθελε από το σπίτι τους. Αλλά εκείνος και πάλι δεν προτίμησε τίποτα άλλο από τα ιερά ξόανα των θεών και τα οικογενειακά κειμήλια, που τα θεωρούσε ανώτερα από κάθε άλλο θησαυρό. Πολλές φορές κινδύνευσε για χάρη των γονέων του και για την ευσέβειά του προς τους θεούς. Μετά από αυτό, οι Αχαιοί του είπαν ότι ήταν διατεθειμένοι να του εκχωρήσουν όποιο μέρος της Τροίας ήθελε για να ζήσει εκεί με απόλυτη ασφάλεια.

Ο Αινείας εξιστορεί στη Διδώ τα σχετικά με την πτώση της Τροίας. Ζωγραφικός πίνακας του Pierre-Narcisse Guérin.

Στο σημείο αυτό συνεχίζει η μεταγενέστερη και ρωμαϊκή παράδοση, που αναφέρει ότι ο Αινείας αρνήθηκε την προσφορά και, φεύγοντας από την Τροία, περνώντας από την Καρχηδόνα (βλ. Διδώ) και τη Σικελία, εγκαταστάθηκε στην Ιταλία. Εκεί θεωρήθηκε ότι τα εγγόνια του έχτισαν τη Ρώμη, και συγκεκριμένα τα παιδιά της κόρης του και του Ρωμύλου. Αλλά αν δεχθούμε την αναγωγή των μυθικών γεγονότων σε ιστορική χρονολόγηση, παίρνοντας ως γεγονός τη διεξαγωγή του Τρωικού Πολέμου στις αρχές του 12ου αιώνα π.Χ., με πιθανότερο έτος φυγής του Αινεία από την Τροία το 1181 π.Χ., η χρονική απόσταση μέχρι την κτίση της Ρώμης (τον δεύτερο χρόνο της έβδομης Ολυμπιάδας) είναι 428 έτη, δηλαδή αρκετές γενεές. Μεταγενέστερες ρωμαϊκές παραδόσεις προσπάθησαν να διορθώσουν το πρόβλημα τροποποιώντας τη γενεαλογία. Κατ' αυτές η σειρά ήταν: Αινείας - Σίλβιος - Αινείας Σίλβιος - Λατίνος Σίλβιος - Άλμπα - Άτυς - Κάπυς - Καπέτος - Τιβερίνος Σίλβιος - Αγρίππας - Ρωμύλος Σίλβιος - Αβεντίνος - Προκάς - Νουμίτωρ - Ρέα Συλβία, η οποία με τον θεό Άρη απέκτησε τον Ρώμο και τον Ρωμύλο. Ανεξάρτητα από αυτό, κατά την παράδοση, ο Αινείας τρία χρόνια μετά την άφιξή του στο Λάτιο έγινε βασιλιάς, όμως μετά από άλλα τρία χρόνια δολοφονήθηκε. Μετά τον θάνατό του η εξουσία πέρασε στον γιο του Ασκάνιο, για τον οποίο κάποιες πηγές αναφέρουν ότι συνόδευε τον πατέρα του ήδη κατά τη φυγή του από την Τροία. Γενικώς, ως παιδιά του Αινεία αναφέρονται μόνο ο Ασκάνιος από την Κρέουσα (δεύτερη εξαδέλφη του, κόρη του Πριάμου) και ο Σίλβιος από τη Ιταλίδα Λαβινία (κόρη του Λατίνου).

Μία από τις παραδόσεις για τον Αινεία και την ίδρυση της Ρώμης αναφέρει πως του είχε δοθεί χρησμός ότι ένα τετράποδο θα τον οδηγούσε στο μέρος όπου θα έπρεπε να ιδρύσει μια πόλη. Μια μέρα μετά από καιρό, ο Αινείας ετοιμαζόταν να θυσιάσει μια άσπρη και έγκυο γουρούνα. Το ζώο του ξέφυγε και καταδιωκόμενο έφθασε σε ένα από τους «επτά» λόφους της μελλοντικής Ρώμης, πιθανώς στον Παλατίνο. Ο Αινείας θυμήθηκε τον χρησμό, αλλά δεν άρχισε τότε να χτίζει την πόλη, επειδή είδε ολοκάθαρα στον ύπνο του μία μορφή που τον συμβούλευσε να τη χτίσει μετά από τριάντα χρόνια, όσα ήταν και τα γουρουνόπουλα που γέννησε εκεί στον λόφο η γουρούνα. Αυτή την ιστορία αναφέρει οΔιόδωρος ο Σικελιώτης.

Ποιος ήταν ο Διογένης που κυκλοφορούσε ακόμη και τη μέρα με ένα φανάρι ψάχνοντας να βρει ένα τίμιο άνθρωπο;

Ο Διογένης ο Κυνικός είναι ένας απ’ τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της αρχαίας Ελλάδας, αλλά ελάχιστα στοιχεία για τη ζωή του είναι γνωστά.

 

Ο Διογένης γεννήθηκε το 412 π.Χ. στην ιωνική πόλη Σινώπη. Ο πατέρας του, Ικεσίας, ήταν κατασκευαστής νομισμάτων και ο Διογένης έμαθε την τέχνη δίπλα του.

Κάποια στιγμή, τον συνέλαβαν για την παραχάραξη νομισμάτων και τον εξόρισαν.

Τότε, ο Διογένης έφυγε για την Αθήνα, το πολιτισμικό κέντρο της περιόδου. Τον συνόδευε ο δούλος του, Μάνης, που τον εγκατέλειψε λίγο καιρό μετά την άφιξή τους στην πόλη.

Ο Διογένης δεν σκοτίστηκε καθόλου με τη φυγή του συντρόφου του. Λέγεται πως σχολίασε ότι, αν μπορεί να ζήσει ο Μάνης χωρίς τον Διογένη, γιατί όχι κι ο Διογένης χωρίς τον Μάνη;

Ένα τέτοιο σχόλιο θα άρμοζε απόλυτα στον φιλόσοφο, που κήρυττε ότι η μεγαλύτερη αξία του ανθρώπου είναι η αυτάρκεια και κορόιδευε τους «κυρίους», που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα χωρίς τους δούλους τους.
Ο Διογένης στην Αθήνα

Στην Αθήνα προσέγγισε τον Αντισθένη, τον μαθητή του Σωκράτη, που φημιζόταν για τον ασκητικό βίο του και τις ανορθόδοξες, κυνικές απόψεις του.

Ο Αντισθένης έδιωχνε συνέχεια τον Διογένη από κοντά του, μέχρι που κάποια στιγμή τον χτύπησε και με ένα ραβδί. Τότε ο Διογένης του απάντησε: «Χτύπα, γιατί δε θα βρεις ξύλο τόσο σκληρό, ώστε να με κρατήσει μακριά σου, όσο πιστεύω ότι έχεις κάτι να πεις».

Ο Διογένης δε σταμάτησε ούτε στιγμή να υποστηρίζει, ότι ο Αντισθένης ήταν ο πραγματικός διάδοχος του Σωκράτη κι όχι ο Πλάτωνας, τον οποίο κορόιδευε συχνά.

Όταν ο Πλάτωνας όρισε τον άνθρωπο ως ένα «ζώον με δύο πόδια και χωρίς φτερά», ο Διογένης μάδησε ένα κόκορα και του τον παρουσίασε, λέγοντας: «Ορίστε! Σου έφερα έναν άνθρωπο».

Τότε, προστέθηκε στον ορισμό του ανθρώπου άλλη μία ιδιότητα: «με πλατιά νύχια».

Λέγεται πως ο Διογένης είχε απαρνηθεί κάθε πολυτέλεια και ζούσε μέσα σε ένα πιθάρι, με κουρελιασμένα ρούχα. Με αυτό τον τρόπο ήθελε να δείξει, ότι οι χαρές της ζωής είναι αυτές που προσφέρει η φύση κι ότι όλες οι άλλες ανάγκες του ανθρώπου είναι τεχνητές.

Κυκλοφορούσε στην πόλη κουβαλώντας ένα φανάρι, ακόμα και τη μέρα. Έλεγε ότι έψαχνε να βρει ένα τίμιο άνθρωπο, άλλα έβρισκε μόνο κατεργάρηδες και αχρείους.

Συμμετείχε σε σεξουαλικές πράξεις σε δημόσιους χώρους, «έκανε την ανάγκη» του μπροστά στον κόσμο και φρόντιζε να ισοπεδώνει τους «καθωσπρεπισμούς» του κόσμου, όποτε του δινόταν η ευκαιρία.

Όταν τον ρώτησαν τι θέλει να κάνουν το σώμα του αφού πεθάνει, απάντησε ότι ήθελε να τον αφήσουν να τον φάνε τα άγρια θηρία. Έκπληκτοι, οι παρευρισκόμενοι αναρωτήθηκαν αν τον ένοιαζε που θα είχε ένα τόσο άδοξο τέλος.

«Καθόλου», τους απάντησε, «Αρκεί να έχω ένα ξύλο για να διώχνω τα θηρία».

«Πώς θα τα διώχνεις, αφού θα είσαι νεκρός;» ρώτησαν εκείνοι.

«Αν είμαι νεκρός, γιατί να με νοιάζει τι θα συμβεί στο σώμα μου;» ήταν η αποστομωτική απάντηση του φιλοσόφου.

Εξίσου ανατρεπτική ήταν και η απάντηση του στην ερώτηση για την καταγωγή του. «Είμαι πολίτης του κόσμου», είχε πει. Την εποχή που το πιο σημαντικό γνώρισμα του ανθρώπου ήταν η πατρίδα και οι πρόγονοί του, ο Διογένης έλεγε περήφανα ότι δεν ανήκε πουθενά, ότι ήταν ένας «κοσμοπολίτης».

Ο Διογένης στην Κόρινθο

Ο φιλόσοφος ταξίδευε στην Αίγινα, όταν στο πλοίο επιτέθηκαν πειρατές. Τον πήραν αιχμάλωτο και τον πήγαν σε σκλαβοπάζαρο στην Κόρινθο.

Ο δουλέμπορος τον ρώτησε τι δουλειά ξέρει να κάνει, για να ενημερώσει τους αγοραστές. Ο Διογένης απάντησε: «ανθρώπων άρχειν». Ήταν ένα λογοπαίγνιο, που θα μπορούσε να σημαίνει είτε «διοικώ τους ανθρώπους» είτε «διδάσκω στους ανθρώπους αρχές».

Η ευφυΐα του δούλου εντυπωσίασε τόσο ένα απ’ τους πελάτες, τον Ξενιάδη, που τον αγόρασε αμέσως και τον έκανε δάσκαλο των παιδιών του.

Όσο ο Διογένης ήταν στην Κόρινθο, θέλησε να τον γνωρίσει ο Μέγας Αλέξανδρος. Όταν συναντήθηκαν, ο βασιλιάς της Μακεδονίας τον ρώτησε ποια χάρη ήθελε να του κάνει. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Αποσκότισόν με».

Ως συνήθως, η απάντηση του Διογένη είχε διττή ερμηνεία. Μπορεί να ζητούσε απ’ τον Αλέξανδρο να τον βγάλει απ’ το σκοτάδι της άγνοιας, αλλά μπορεί να του ζητούσε να κάνει στην άκρη, γιατί του έκρυβε τον ήλιο.

Τότε, ο βασιλιάς που αναμφισβήτητα είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του έκανε ένα ιδιαίτερα κολακευτικό σχόλιο για τον κυνικό φιλόσοφο λέγοντας, ότι αν δεν ήταν ο Αλέξανδρος, θα ήθελε να ήταν ο Διογένης.

Σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο, ο Μέγας Αλέξανδρος και ο φιλόσοφος πέθαναν την ίδια μέρα το 323 π.Χ. Ο Αλέξανδρος ήταν 33 ετών, ενώ ο Διογένης 90.

Διογένης ο Σκύλος

Το όνομα των «κυνικών» φιλοσόφων προέρχεται από τη λέξη «κύων», δηλαδή σκύλος.

Ο Διογένης θαύμαζε τους σκύλους για την απλότητα τους. Οι σκύλοι δεν είχαν ανάγκη πολυτέλειας, αλλά αρκούνταν με τα λίγα και μπορούσαν να ξεχωρίσουν τους αληθινούς απ’ τους ψεύτικους φίλους.

Συνήθιζαν, μάλιστα, να λένε ότι «διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους, διότι εμείς δεν δαγκώνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουμε».

Ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο ιστορικός του 3ου αιώνα μ.Χ., που έγραψε το «Βίοι Φιλοσόφων», αναφέρει πολλά ανέκδοτα απ’ τη ζωή του Διογένη και παραθέτει λίστα με τα έργα του. Τίποτα, όμως, δεν έχει σωθεί.

Οι ιστορίες για τη ζωή του κυνικού φιλοσόφου μπορεί να μην είναι ακριβείς, αλλά σίγουρα περιγράφουν ένα ξεχωριστό και ιδιοφυές μυαλό.

Εκπληκτικός ήταν και ο τρόπος που αντιμετώπισε τη Λαΐδα, την διάσημη πόρνη της Κορίνθου, που προσπάθησε να τον ειρωνευτεί, αλλά τελικά πλάγιασε μαζί του χωρίς να πληρωθεί.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr 

Ελληνική μυθολογία: Επτά επί Θήβας

Ήταν τόσο πολλοί οι πρίγκιπες πού επισκέφτηκαν το Αρ­γος με την ελπίδα να παντρευτούν την Αιγεία ή την Δηιπύ­λη, μια από τις δύο κόρες του βασιλιά Άδραστου, ώστε εκείνος δεν τόλμησε να διαλέξει κανέναν για γαμπρό του, επειδή φοβόταν ότι όλους τούς άλλους θα τούς κάνει εχθρούς του. Απευθύνθηκε λοιπόν στο μαντείο των Δελφών και πήρε τον έξης χρησμό από τον Απόλλωνα: «Ζευξε στο δίφρο σου τον κάπρο και το λιοντάρι πού παλεύουν στο παλάτι σου»

Ανάμεσα στους μνηστήρες με τις μικρότερες πιθανό­τητες ήταν ο Πολυνείκης και ο Τυδεύς . Ο Πολυνείκης και ο δίδυμος του Ετεοκλής εκλέχτηκαν συμβασιλείς στη Θήβα μετά την εκδίωξη του πατέρα τους Οιδίποδα. Συμφώνησαν να βασιλεύουν εναλλάξ, ένα χρόνο ο καθένας.

Όταν όμως τελείωσε το πρώτο έτος, ο Ετεοκλής, πού η σειρά του είχε έρθει πρώτη, δεν ήθελε να παραδώσει το θρόνο επικαλούμενός μάλιστα ότι ο Πολυνείκης ρέπει προς το κακό, τον εξόρισε από την πόλη . Ο Τυδεύς, γιος του Οινέα από την Καλυδώνα, είχε σκοτώσει στο κυνήγι τον αδελφό του Μελά­νιππο. Φώναζε ότι ήταν ατύχημα, αλλά του κάκου – επειδή υπήρχε προγενέστερος χρησμός πού έλεγε ότι ο Μελάνιππος θα σκότωνε εκείνον, οι Καλυδώνιοι υποπτεύτηκαν τον Τυδεα ότι ήθελε να προλάβει τη μοίρα του, γι’ αυτό και τον εξόρισαν.

Σύμβολο της Θήβας είναι το λιοντάρι, ενώ της Καλυδώνας ο κάπρος – οι δύο εξόριστοι μνηστήρες λοιπόν είχαν στολίσει τις ασπίδες τους με αυτά τα δύο σύμβολα. Εκείνο μάλιστα το βράδυ λογόφεραν άγρια για το τίνος η γενέτειρα είναι περισσότερο ένδοξη και περισσότερο πλού­σια. Αν δεν έμπαινε ο Άδραστος στη μέση να τούς χωρίσει και να τούς συμφιλιώσει θα έφταναν στο φονικό.

Τότε ο Άδραστος θυμήθηκε το χρησμό και πάντρεψε την Αιγεία με τον Πολυνείκη και τη Δηιπύλη με τον Τυδεα με την υπόσχε­ση ότι θα βοηθήσει και τούς δύο να ανέβουν πάλι στο θρόνο. Πάντως θα ξεκινούσε πρώτα εναντίον της Θήβας πού βρι­σκόταν και πιο κοντά.

Ο Άδραστος συγκάλεσε τούς αρχηγούς των αργείτικων φυλών: τον Καπανέα, τον  Ιππομέδοντα, το γαμπρό του Αμφιάραο, το μάντη, όπως και τον Παρθενοπαιο, τον αρκάδα σύμμαχο του, γιο του Μελέαγρου και της Αταλάντης, και τούς διέταξε να πάρουν τα όπλα και να ξεκινήσουν προς την ανατολή. Από όλους αυτούς τούς ήρωες μόνον ο Αμφιάραος απέφευγε να συμμορφωθεί με τη διαταγή, επειδή προέβλεπε ότι με εξαίρεση τον Άδραστο όλοι θα σκοτωθούν στον πόλεμο εναντίον της Θήβας. Στην αρχή δεν ήθελε καθόλου να τούς ακολουθήσει.

Είχε συμβεί όμως και παλιότερα να λογοφέρει ο Άδραστος με τον  Αμφιάραο για τις κρατικές υποθέσεις του Αργους. Οι δύο οργισμένοι άντρες μπορεί και να σκοτώνονταν αν δεν τούς εμπόδιζε η αδελφή του Άδραστου και σύζυγος του Αμφιάραου Εριφύλη . Αρπάζοντας την ηλακάτη της μπήκε ανάμεσα και έριξε κάτω τα σπαθιά τους. Μετά τούς όρκισε να δεχτούν τη δική της κρίση, αν τυχόν προκύψει νέα διαφωνία μεταξύ τους. Όταν ο Τυδεύς έμαθε γι’ αυτό τον όρκο, βρήκε τον Πολυνείκη και του είπε:

-  Η Εριφύλη φοβάται μήπως χάσει την ομορφιά της. Αν της χάριζες το μαγικό περιδέραιο, το δωρο της Αφροδίτης στην προγιαγιά σου Αρμονία στους γάμους της με τον Κάδμο, η Εριφύλη θα έλυνε με μιας τη διαφωνία ανάμεσα στον Αμφιάραο και στον Άδραστο, και θα έπειθε τον Αμφιάραο να έρθει μαζί μας.

Η υπόθεση κανονίστηκε διακριτικά και το στράτευμα ξεκίνησε με αρχηγούς τούς εφτά ήρωες: τον Πολυνείκη, τον Τυδεα και τούς πέντε Αργείους. Σύμφωνα με τη γνώμη μερικών ο Πολυνείκης δεν συμπεριλαμβάνεται στους εφτά και στη θέση του τοποθετούν ένα από τούς γιους του αργείου Ίφιος, τον Ετεοκλή.

Ο δρόμος τους περνούσε από τη Νεμέα όπου εκείνο τον καιρό βασίλευε ο Λυκούργος. Όταν ζήτησαν άδεια από τον Λυκούργο να πιουν οι στρατιώτες τους από τα νερά της χώρας, ο Λυκούργος τούς παραχώρησε την άδεια και έστειλε τη δούλα Υψιπύλη να τούς οδηγήσει στην κοντινότερη πηγή . Η  Υψιπύλη ήταν πριγκίπισσα από τη Λήμνο, και όταν οι Λημνιες ορκίστηκαν ότι θα σκοτώσουν όλους τούς άντρες του νησιού ως εκδίκηση για κάθε αδικία πού υπέστησαν από αυτούς η Υψιπύλη έσωσε τη ζωή του πατέρα της Θοαντα.

Για τιμωρία την πούλησαν σκλάβα και ζούσε στη Νεμέα ως τροφός του γιου του Λυκούργου Οφέλη. Όταν οδήγησε το στρατό του Άδραστου στην πηγή και ακούμπησε κατάχαμα για ένα λεπτό το αγοράκι, ένα φίδι τυλίχτηκε, γύρω από το λαιμό του παιδιού και το δάγκωσε. Ώσπου να επιστρέψουν από την πηγή ο Άδραστος και οι άντρες του, ήταν ήδη αργά: δεν τούς έμενε παρά να σκοτώσουν το φίδι και να θάψουν το παιδί.

Όταν ο Αμφιάραος τούς προειδοποίησε ότι το σημάδι αυτό ήταν δυσοίωνο, εκείνοι ιδρύσαν τα Νεμέα στη μνήμη του παιδιού, ενώ το ίδιο το ονόμασαν Αρχεμορο πού σημαίνει «η αρχή του τέλους». Καθένας από τούς εφτά ήρωες κατόρθωσε να νικήσει σε ένα από τα εφτά αγωνίσματα. Τα Νεμέα οργανώνονταν κάθε τέσσερα χρόνια και οι κριτές φορούσαν από τότε μαύρα ως ένδειξη πένθους για το θάνατο του Οφελτη, ενώ τα στεφάνια πλέκονταν από πετροσέλινο πού συμβολίζει την ατυχία.

Μόλις έφτασαν στον Κιθαιρώνα, ο Άδραστος έστειλε αγγελιαφόρο τον Τυδέα στη Θήβα για να ζητήσει από τον Ετεοκλή να παραχωρήσει το θρόνο στον Πολυνείκη. Όταν οι Θηβαίοι αρνήθηκαν, ο Τυδεύς προκάλεσε σε μονομαχία τούς αρχηγούς των φυλών τον έναν μετά τον άλλον και βγήκε νικητής σε κάθε αγώνα. Σύντομα ούτε ένας Θηβαίος δεν βρισκόταν να τολμήσει να τον πολεμήσει. Τότε οι Αργειοι πλησίασαν περισσότερο τα τείχη της Θήβας , και ο καθένας από τούς ήρωες κατασκήνωσε απέναντι σε μια από τις εφτά πύλες της πόλης.

Μετά από παράκληση του Ετεοκλή ο μάντης Τειρεσίας χρησμοδότησε ότι οι Θηβαίοι θα νικήσουν μόνον εφόσον κάποιος πρίγκιπας με Βασιλική καταγωγή θυσιαστεί με τη θέληση του στο βωμό του Άρη. Τότε ο γιος του Κρέοντα Μενοικεύς αυτοκτόνησε μπροστά στα τείχη.

Με τον ίδιο τρόπο είχε πέσει κάποτε ψηλά από τα τείχη ο θειος του από τον οποίο και πήρε το όνομα του. Ο χρησμός του Τειρεσία επαληθεύτηκε: οι Θηβαίοι αρχικά, ηττήθηκαν σε κάποια αψιμαχία και οπισθοχώρησαν στην πόλη, όταν όμως ο Καπανεύς έριξε σκάλα στο τείχος και άρχισε την αναρρίχηση ο Ζευς τον κατατρόπωσε αμέσως με έναν κεραυνό. Οι Θηβαίοι πήραν θάρρος και πραγματοποιώντας μια σφοδρή έξοδο σκότωσαν άλλους τρεις από τους εφτά ήρωες. Ένας από αυτούς μάλιστα πού συνέβη να λέγεται Μελάνιππος, πλήγωσε και τον Τυδεα στην κοιλιά .

Η θεά Aθηνά που αγαπούσε πολύ τον Τυδεα, τον λυπήθηκε όπως κειτόταν εκεί μισοπεθαμένος και έτρεξε αμέσως στον πατέρα της Δία για να του ζητήσει το ελιξίριο, με το οποίο ο ήρωας θα συνερχόταν γρήγορα.  Ο πονηρός Αμφιάραος όμως, ο οποίος μισούσε τον Τυδεα επειδή τούς εξανάγκασε να εκστρατεύ­σουν επιτέθηκε στον Μελάνιππο και του έκοψε το κεφάλι.

- Εκδικήθηκα για σένα, φώναξε τείνοντας το κεφάλι στον Τυδεα άνοιξε το και ρούφηξε το μυαλό.

Έτσι και έπραξε ο Τυδεύς όταν η Αθηνά τον είδε φτάνοντας ακριβώς εκείνη τη στιγμή με το ελιξίριο, το έχυσε χάμω και όλο αποστροφή τράπηκε σε φυγή.

Μόνον ο Πολυνείκης, ο Αμφιάραος και ο Άδραστος ζούσαν πια από τούς εφτά ήρωες. Για να εμποδίσει την συνέχιση των σκοτωμών, ο Πολυνείκης πρότεινε στον Ετεοκλή να κριθεί σε μονομαχία η τύχη του θρόνου . Ο Ετεοκλής δέχτηκε την πρόκληση και στη σκληρή μονομαχία τραυματίστηκαν θανάσιμα και οι δύο.

Τότε παίρνοντας την αρχηγία των θηβαϊκών στρατευμάτων ο θειος τους Κρέων διέλυσε τούς απελπισμένους αργείους. Ο Αμφιάραος προσπάθησε να διαφύγει με το άρμα του στις όχθες του Ισμηνίου ποταμού ένας Θηβαίος πού τον καταδίωκε προσ­πάθησε να τον χτυπήσει από πίσω, εκείνη όμως τη στιγμή ο Ζευς έριξε αστροπελέκι, άνοιξε η γη και ο  Αμφιάραος εξαφανίστηκε μαζί με το άρμα του και έκτοτε βασιλεύει ανάμεσα στους νεκρούς, εκείνος ο ζωντανός . Ο ηνίοχος του Βάτων εξαφανίστηκε μαζί του.

Διαπιστώνοντας ότι η μάχη χάθηκε ο Άδραστος ανέβηκε στο φτερωτό άλογο του Αρίωνα και διέφυγε. Όταν όμως αργότερα έμαθε ότι ο Κρέων δεν επέτρεπε να ταφουν οι νεκροί του εχθρού, πήγε ως ικέτης στην Αθήνα και έπεισε τον Θησέα να εκστρατεύσει εναντίον της Θήβας και να τιμωρήσει τον Κρέοντα για την ασέβεια του.

Αιφνιδιάζοντας τους ο Θησεύς κατέλαβε την πόλη, αιχμαλώτισε τον Κρέοντα και παρέδωσε τις σορούς των νεκρών ηρώων στους συγγενείς τους, οι οποίοι τούς τοποθέτησαν σε ψηλές πυρές. Όταν η γυναίκα του Καπανέα Ευάδνη είδε ότι ο άντρας της ήρωοποιηθηκε από το αστροπελέκι του Δία, αποφάσισε να μην τον αποχωριστεί ποτέ. Επειδή όμως το έθιμο ήθελε να θάβουν τούς κεραυνοβολημένους σε διαφορετικό μέρος από τούς άλλους, και μάλιστα να περιφράσσεται ο τάφος τους, εκείνη έπεσε στην πυρά και κάηκε ζωντανή.

Η αδελφή του Ετεοκλή και του Πολυνείκη Αντιγό­νη, προτού ακόμα ο Θησεύς φτάσει στη Θήβα, έφτιαξε μυστικά μια μεγάλη πυρά παραβαίνοντας την εντολή του Κρέοντα και απίθωσε πάνω τη σορό του Πολυνείκη. Κοιτώντας από τα παράθυρα του παλατιού ο Κρέων παρατήρησε κάτι να κοκκινίζει μέσα στο σκοτάδι, λες και έβλεπε τις φλόγες της πυρράς. Βγήκε να δει τι συμβαίνει και ξάφνιασε την ανυπάκουη Αντιγόνη. Κάλεσε το γιο του Αιμονα με τον οποίον η Αντιγόνη ήταν αρραβωνιασμένη και τον διέταξε να θάψει ζωντανή την κοπέλα στον τάφο του Πολυνείκη.

Εκεί­νος προσποιήθηκε ότι εκτελούσε την εντολή , αντί να το κάνει όμως παντρεύτηκε μυστικά την Αντιγόνη και μετά την έστειλε να ζήσει ανάμεσα στους βοσκούς του. Η Αντιγόνη του γέννησε ένα γιο, ο οποίος μετά από πολλά χρόνια επέστρεψε στη Θήβα για να πάρει μέρος σε κάποιους ταφικούς αγώνες . Ο Κρέων όμως που βασίλευε ακόμα στη Θήβα τον αναγνώρισε αμέσως από το σημάδι σε σχήμα φιδιού το όποιο ξεχώριζε όλα τα μέλη της οικογένειας του Κάδμου και τον καταδίκασε σε θάνατο.

Ο  Ηρακλής προσπάθησε να μεσολαβήσει για να τον σώσει, ο Κρέων όμως φάνηκε ανένδοτος. Τότε ο Αίμων σκότωσε την Αντιγόνη και κατόπιν αυτοκτόνησε

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr  

Ποιοι ήταν οι "Αυτόχθονες" στην αρχαιότητα

Στην αρχαία μυθολογία Αυτόχθονες καλούνταν εκείνοι οι οποίοι σύμφωνα με την παράδοση προέρχονταν από την γη (έδαφος). Οι εκφράσεις «απόγονοι της γης» και «απόγονοι της Γαίας» διαφέρουν, διότι οι απόγονοι της γης δεν έχουν γονείς, εν αντιθέσει με τους απογόνους της Γαίας οι οποίοι εντάσσονται στο αντίστοιχο γενεαλογικό δένδρο. Προς τούτο υπήρχε ο όροςγηγενής προκειμένου να υπάρχει διάκριση από τον αντίστοιχο όρο αυτόχθων, αλλά με την πάροδο των ετών οι εν λόγω όροι ταυτίσθηκαν εννοιολογικά.

Χρονική εμφάνιση

Σύμφωνα με την μυθολογία, αυτή η ασυνήθιστη μορφή ύπαρξης εμφανίζεται, κατά τη διάρκεια των περιόδων εκείνων στις οποίες αντιστρέφεται η κίνηση του σύμπαντος. Όσο η θεία και αμετάβλητος αιτία της κίνησης του σύμπαντος ταυτίζεται με αυτήν, το σύμπαν περιστρέφεται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, αλλά όταν η θεϊκή παρέμβαση παύσει να υφίσταται, ξεκινά αυτοβούλως στροφή προς τα πίσω προς την αντίθετη κατεύθυνση. Έτσι ορισμένες περιόδους το σύμπαν καθοδηγούμενο από θεϊκές δυνάμεις κινείται προς τα εμπρός και άλλες περιόδους, χωρίς θεϊκή παρέμβαση κινείται προς τα πίσω.

Αυτή η χρονική περίοδος αντίστροφης κίνησης έχει περιγραφεί ως εποχή σοβαρών αλλαγών και μεγάλης διάρκειας. Κατά την διάρκεια αυτής εξαφανίζονταν πολλά είδη ζώων και μεταξύ των ανθρώπων επιβιώνουν ελάχιστοι οι οποίοι στη συνέχεια επηρεάζονται από την πλήρη αντιστροφή των πάντων. Έτσι, για παράδειγμα, όλα τα θνητά πλάσματα σταματούν να γερνούν και γίνονται νεότερα, με ότι αυτό συνεπάγεται……………………τα γκρίζα μαλλιά γίνονται σκούρα, η επιδερμίδα απαλότερη και καθώς το σύμπαν συνεχίζει να περιστρέφεται προς τα πίσω, όλοι οι νέοι άνδρες και γυναίκες μικραίνουν ηλικιακά, μέχρι να καταλήξουν νεογέννητα στο σώμα και το μυαλό και τελικά να εξαφανισθούν.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι οποίες προκαλούνται από την αντιστροφή της εξέλιξης των ουρανίων σωμάτων, καθίσταται αδύνατη η δημιουργία γενεάς και τα υπάρχοντα δημιουργήματα δεν αποτελούν τμήμα της φυσικής τάξης. Έτσι οι φυλές αντί να εξελίσσονται, όπως γίνεται στις μέρες μας, εκείνη την χρονική περίοδο βρίσκονταν εκτός της διαδικασίας εξέλιξης. Διότι ενώ ήσαν νεκροί, απέκτησαν υπόσταση προερχόμενοι από την γη ως γέροι και εν συνεχεία ζώντες την αντίστροφη περίοδο επέστρεψαν στην παιδική ηλικία.

Παράδοση

Η ύπαρξη (ανάμνηση) αυτών «των παιδιών του εδάφους» λέγεται ότι διατηρήθηκε μέσω της παράδοσης από τους προγόνους μας, οι οποίοι γεννήθηκαν στην αρχή της δικής μας χρονικής περιόδου (αυξητικής περιόδου) και υπήρξαν μάρτυρες του τέλους της αντίστροφης περιόδου.

Αυτόχθονες ή «παιδιά της γης»

Ως αυτόχθονες θεωρούνται οι κάτωθι:

Αμφικτύων ο οποίος ορισμένες φορές αναφέρεται ως γιος του Δευκαλίωνα & της Πύρρας, όπου ο Δευκαλίων ήταν γιος του Προμηθέα και ο άνθρωπος που επέζησε από τον κατακλυσμό. Ο Αμφικτύων αφού εξεδίωξε τον Κραναό από το θρόνο της Αθήνας, έγινε βασιλιάς της Αττικής και κατόπιν εξεδιώχθη από τον Εριχθόνιο. Παντρεύτηκε την Ατθίδα, μετά από την οποία η χώρα έλαβε την ονομασία Αττική (οι Αθηναίες ονομάζονταν Ατθίδες) ενώ πριν ονομαζόταν Ακταία.

Ωστόσο σύμφωνα με ορισμένους η Ατθίς ήταν κόρη του βασιλιά Κραναού & της Παιδείας, κόρης του Μύνη του Λακεδαιμόνιου. Ο Αμφικτύονας ήταν πατέρας του Ίτονου, πατέρα του Βοιωτού, εξ ου και η ονομασία Βοιωτία. Επίσης λέγεται ότι είχε μια κόρη η οποία συνευρέθη με τον Ποσειδώνα και γέννησε τον Κερκύονα, έναν ληστή που σκοτώθηκε από τον Θησέα. Επίσης κόρη του Αμφικτύονα, της οποίας το όνομα είναι άγνωστο, λέγεται ότι είναι η μητέρα του Τριπτόλεμου, του νεαρού άνδρα ο οποίος έλαβε από την Δήμητρα ένα άρμα με φτερωτούς δράκους και σιτάρι, με αποστολή να διαδώσει στους ανθρώπους την τέχνη της σποράς και της ανάπτυξης των καλλιεργειών (Απολλόδωρος 1.7.2, 3.14.6, Παυσανίας 1.2.6, 1.14.3, 5.1.4).

Άρας θεωρείται ότι είναι ο πρώτος άνθρωπος της Φλιάσιας, τοποθεσίας κοντά στην Σικυωνία στον Ισθμό της Κορίνθου και είχε έναν γιο τον Αώρη, ο οποίος ήταν κυνηγός και πολεμιστής και μια κόρη την Αραιθυρέα. Αμφότεροι είχαν ταφεί μετά το θάνατό τους στο λόφο Αραντίνη στη δυτική Αργολίδα. Η Αραιθυρέα παντρεύτηκε τον Κείσο, ο οποίος έγινε βασιλιάς του Άργους μετά από τον Διηφόντη, αμφότεροι απόγονοι των Ηρακλειδών. Ο γιος του Κείσου και της Αραιθυρέας σύμφωνα με τους Αργείους ήταν ο Φλίας ο επώνυμος ήρωας της Φλιάσιας (Παυσανίας 2.12.4-5).

Καστάλιος ο οποίος ήταν από την Φωκίδα. Είχε μια κόρη την Θυία, η οποία ήταν ιέρεια του Διονύσου και σύμφωνα με την παράδοση η πρώτη που διοργάνωσε όργια προς τιμήν του. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο Δελφός από τον οποίο ονομάστηκε η πόλη των Δελφών, είναι γιος του Απόλλωνα και της Θυίας ( Παυσανίας 10.6.4).

Κέκρωψ του οποίου το σώμα ήταν εξ ημισείας ανθρώπου και ερπετού και υπήρξε ο πρώτος βασιλιάς των Αθηνών. Ανέλαβε το βασίλειο από τον Ακταίο ο οποίος διοικούσε την Ακτή, μετά τον γάμο με την κόρη του Άγραυλο(η), η οποία γέννησε τον Ερυσίχθωνα, την Έρση τον Άγραυλο και τον Πάνδροσο. Ορισμένοι θεωρούν ότι ο Κέκροπας είναι γιος της Γαίας (Απολλόδωρος 3.14.1-2, Υγίνος «Αστρονομικά» 2.29, Υγίνος «Ιστορίαι» 48, Λιβεράλις «Μεταμορφώσεις» 6, Νόννος 41.59, Παυσανίας 1.2.6).

Κόρεσος είναι γνωστός ως ιδρυτής του ιερού της Αρτέμιδος στην Έφεσσο (Παυσανίας 7.2.7).

Κραναός βασιλεύς των Αθηνών ο οποίος εκθρονίσθηκε από τον Αμφικτύονα και μετά τον θάνατό του ετάφη στis Λαμπτρές (Βαυρώνα). Επί της εποχής του συνέβη ο «Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα». Ήταν πατέρας της Κρανάης, της Κραναίχμης και της Ατθίδας. (Απολλόδωρος 3.14.5-6, Παυσανίας 1.2.6, 1.31.3)

Εριχθόνιος το κάτω μέρος του σώματός του ήταν ερπετό, όπως του Κέκροπα. Έγινε βασιλέας των Αθηνών αφού εξεδίωξε τον Αμφικτύονα. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι δεν ήταν Αυτόχθων, αλλά πατέρας του ήταν ο Ήφαιστος και μητέρα του η Ατθίς, είτε η Γαία, είτε η Αθηνά. Επιπλέον προσθέτουν ότι η Αθηνά τον παρουσίασε στους θεούς ενόσω ήταν άγνωστος και όταν πέθανε ετάφη στο ίδιο σημείο των Αθηνών από το οποίο τον ανέσυρε η Αθηνά. Παντρεύτηκε την Ναϊάδα Πραξιθέα και γιός τους ήταν ο Πανδίων. (Απολλόδωρος 3.14.6-7, Ευριπίδης Ίων 21, Υγίνος «Αστρονομικά» 2.13, Υγίνος «Ιστορίες» 48, 166, Παυσανίας 1.2.6)

Πανδίων βασιλέας των Αθηνών (Απολλόδωρος 3.14.6-7, Ευριπίδης «Ίων» 21, Υγίνος «Αστρονομικά» 2.13, Υγίνος «Ιστορίες» 48 – 166, Παυσανίας 1.2.6).

Ευήνωρ προέρχεται από την Ατλαντίδα και είχε μια κόρη την Κλειτώ (μητέρα η Λευκίππη) η οποία συνευρέθη με τον Ποσειδών και γέννησε πέντε ζεύγη διδύμων. (Πλάτων «Κριτίας» 113d)

Ινδός οι Ινδοί προέρχονται από τον Ινδό τον οποίον σκότωσε ο Δίας. (Νόννος 18.271).

Λέλεξ είναι ο πρώτος βασιλέας της Λακωνίας και λέγεται ότι προερχόταν από την Αίγυπτο. Ακόμη αναφέρεται ότι ήταν Αυτόχθων, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι ήταν γιός του Ποσειδώνα και της Λιβύας. Παντρεύτηκε την Ναϊάδα Κλεοχάρια και απέκτησε τους Ευρώτα, Μύλη, Πολυκάονα, Κλέσονα και Βία. (Απολλόδωρος 3.10.3, 3.15.5, Παυσανίας 1.39.6, 1.44.3, 3.1.1).

Λυκάων είναι ο βασιλέας της Αρκαδίας ο οποίος θυσίασε στον Δία ένα βρέφος και προκάλεσε την οργή του. Λέγεται επίσης ότι ήταν γιός του Πελασγού και της Μελιβοίας, ή της Δηιάνειρας, ή της Κυλλήνης. (Απολλόδωρος 3.8.1-2, Λιβεράλις «Μεταμορφώσεις» 31, Παυσανίας 8.17.6, 8.2.3, 8.3.1ff., 8.44.1, Πλούταρχος 39, Στράβων 5.2.4)

Παλαίχθων αναφέρεται και ως πατέρας του Πελασγού (Αισχύλος «Ικέτιδες» 250).

Πελασγός βασιλέας της Πελοποννήσου πριν την εποχή του Λυκάονα, μετά τον οποίο οι κάτοικοι της Πελοποννήσου ονομάζονταν Πελασγοί. Αναφέρεται επίσης και ως ο βασιλέας του Άργους στον οποίον ήρθαν οι Δαναΐδες. Ο Πελασγός ήταν αυτόχθων στην προέλευση ή γιός του Δία και της Νιόβης (κόρης του Φορωνέα) ή γιός του Παλαίχθονα. Ήταν πατέρας του Λυκάονα και του Τεμένου και σύζυγός του ήταν η Μελιβοία (Ωκεανίδα νύμφη) ή η Κυλλήνη (Νύμφη) ή η Δηιάνειρα (κόρη του Λυκάονα). (Αισχύλου Ικέτιδες 250, Απολλόδωρος 2.1.1, 3.8.1, Διονύσιος Αλικαρνασσεύς 1.11.2, Παυσανίας 8.22.1)

Περίφας λέγεται ότι βασίλευσε στην Αττική πριν τον Κέκροπα και μεταμορφώθηκε από τον Δία σε αετό. (Λιβεράλις «Μεταμορφώσεις» 6).

Φίγαλος ιδρυτής της Φιγαλίας στην Αρκαδία και σύμφωνα με ορισμένους ήταν γιός του Λυκάονα. (Παυσανίας 8.39.1-2).

Φλεγύας βασιλέας των Φλεγυών στην Βοιωτία. Σύμφωνα με ορισμένους τον διεδέχθη ο Χρύσης, πατέρας του Μινύα. Λέγεται ότι ο Φλεγύας ήταν πατέρας της Κορωνίδας μητέρας του Ασκληπιού. Επίσης ως πατέρας του Φλεγύα αναφέρεται ο Άρης και μητέρα η Δοτίδα, ή η Χρυσή κόρη του Άλμου γιού του Σίσυφου. Ο Φλεγύας δολοφονήθηκε από τους αδελφούς Λύκο και Νυκτέα, οι οποίοι σφετερίσθηκαν την εξουσία στις Θήβες. (Απολλόδωρος 3.5.5 – 3.10.3, Ομήρου «Ύμνοι στον Ασκληπιό» 16, Ησιόδου «Κατάλογοι» 89, Νόννος 29.31, Παυσανίας 9.36.1-4).

Τύλλος πατέρας της Αλίης η οποία παντρεύτηκε τον Κότυ ο οποίος λέγεται ότι ήταν ο πρώτος βασιλέας της Λυδίας. Γιοί του Κότυ και της Αλίης ήταν ο Ασίης και ο Άτυς ο οποίος διετέλεσε βασιλέας της Λυδίας μετά τον πατέρα του και επίσης λέγεται ότι ήταν απόγονος του Ηρακλή και της Ομφιάλης (Διονύσιος Αλικαρνασσεύς 1.27.1).

ΠΗΓΗ

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr  

Πήγασος: Το φτερωτό άλογο της ελληνικής μυθολογίας

Κατά τον Ησίοδο (Θεογονία 276-282), ο Πήγασος ήταν καρπός της ένωσης του Ποσειδώνα με τη Γοργώ Μέδουσα και ξεπήδησε από τον λαιμό της όταν την αποκεφάλισε οΠερσέας με τη συνδρομή τηςΑθηνάς. Κατά μια άλλη μαρτυρία, ο Πήγασος γεννήθηκε από το αίμα που έπεσε στη θάλασσα. Τότε ο Περσέαςιππεύοντας αυτόν κατάφερε να διαφύγει τη καταδίωξη των άλλων δύο γοργόνων, αδελφών της Μέδουσας ή, με την πιο συνηθισμένη μορφή του μύθου, με τα φτερωτά σανδάλια του.

Γόνος, λοιπόν, του θεού των υδάτων ο Πήγασος, επόμενο ήταν και το όνομά του να παραπέμπει στο υγρό στοιχείο, στην πηγή, αφού μάλιστα γεννήθηκε κοντά στις πηγές τουΩκεανού, του μυθικού ποταμού που περιβάλλει τον κόσμο (Θεογονία 281-283).

Ένας άλλος μύθος παραδίδει πως η Iπποκρήνη, μια πηγή στην κορυφή του Eλικώνα τηςBοιωτίας από την οποία αντλούσαν οι Eλικωνιάδες Nύμφες την έμπνευσή τους, ανέβλυσε όταν ο Πήγασος χτύπησε με την οπλή του τον βράχο.

Όταν οι Μούσες διαγωνίζονταν κάποτε στο τραγούδι με τις κόρες του Πιέρου, στον ποταμόΕλικώνα, μόλις άρχισαν το τραγούδι οι Πιέριες κόρες όλα είχαν σκοτεινιάσει. Αμέσως μετά, όταν ήλθε η σειρά των Μουσών, όλα φαίνονταν σαν να σταμάτησαν, ο Ουρανός, η Θάλασσα, τα ποτάμια, για να ακούσουν τους εξαίσιους ύμνους, ο δε Ελικώνας άρχιζε να υψώνει τη κορυφή του προς τον ουρανό από χαρά και υπερηφάνεια μέχρι που τον σταμάτησε ο φτερωτόςΠήγασος, με διαταγή τουΠοσειδώνα, λακτίζοντας τον με τις οπλές του. Από το λάκτισμα αυτό γεννήθηκε η πηγή του Ελικώνα, της οποίας τα νερά ενέπνεαν τιςΜούσες, ηκαλούμενη και Ιπποκρήνη.

Kι άλλες πηγές, σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες, ανέβλυσαν χάρη στο χτύπημα της οπλής του Πήγασου. 

 

Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση που επικρατούσε στη Κόρινθο ο Πήγασος ήταν κατ΄ εξοχήν Κορινθία θεότητα, για τον οποίο είχαν κοπεί και νομίσματα με τη παράστασή του. Λέγονταν ότι μόλις ο Πήγασοςξεπήδησε από τη Μέδουσα,πέταξε στην Ακροκόρινθο και ξεδίψασε στα νερά της Πειρήνηςπηγής εξ ού και «Πειρήνιος πώλος» το από τότε όνομά του. Στη συνέχεια οι παραδόσεις τωνΚορινθίων συσχετίζουν τονΠήγασο με τη παράδοση τουΒελεροφόντη και της Χίμαιρας.

Εκεί, κοντά στην Κρήνη Πειρήνη, μια πηγή πλούσια σε νερά ακόμα και σήμερα, παραμόνεψε ο ήρωαςBελλεροφόντης το θεϊκό άλογο, κι όταν εκείνο πλησίασε να πιει νερό, το δάμασε περνώντας του – με την καθοδήγηση και συμπαράσταση της Αθηνάς – στο στόμα το χρυσό χαλινάρι, δώρο της ίδιας της θεάς των τεχνών (Πίνδ. O. XIII, 65. 78).  Ο Bελλεροφόντης πραγματοποίησε πολλούς άθλους καβάλα στον Πήγασο.

Ξεχωρίζει όμως, η εξόντωση τηςXίμαιρας, ενός τέρατος με σώμα λιονταριού, κεφαλή τράγου στη ράχη του και μια έχιδνα στη θέση της ουράς, που έσπερνε τον όλεθρο, κατακαίγοντας τα πάντα με τη φωτιά που ξερνούσε απ’ το στόμα του. Δεν είχε, ωστόσο, παρά τα ανδραγαθήματά του, καλό τέλος ο Bελλεροφόντης.Μεθυσμένος από τους αλλεπάλληλους άθλους του, πίστεψε πως θα μπορούσε να φτάσει και στον Όλυμπο ακόμη, την κατοικία των θεών. ΟΔίας,ενοχλημένος από την ύβρι, πρόσταξε ένα έντομο και κέντρισε τον Πήγασο, οπότε αυτός αφηνίασε και πέταξε κάτω στη Γη τον αναβάτη του. Ο Πήγασος συνέχισε την πτήση του προς τον Όλυμπο, όπου έμεινε στην υπηρεσία του Δία, ως φύλακας και φορέας των συμβόλων του,κεραυνού και αστραπής, από το εργαστήριο του Ηφαίστου στον Όλυμπο. (Θεογονία 281-286, Απολλόδωρος ΙΙ 3, 4).

Σε μεταγενέστερους μύθους οΠήγασος αναφέρεται και ως άλογο της Ηούς στην οποία της τον πρόσφερε ως δώρο ο Δίαςγια να σέρνει το άρμα της.

Σε ακόμη μεταγενέστερους χρόνους ο Πήγασος θεωρήθηκε ως άλογο των Μουσών που ιππεύουν οι ποιητές και πετούν μαζί του ψηλά στο καλλιτεχνικό στερέωμα.

 

Τελικά οι θεοί πρόσφεραν στονΠήγασο μια αιώνια θέση στον ουρανό δημιουργώντας τονΑστερισμό του Πήγασου.

Τον  4ο αι. π.κ.χ. ο Eύδοξος, μαθητής του Πλάτωνα και εκπρόσωπος της πεποίθησης ότι η γη είναι σφαιρική, αναφέρεται για πρώτη φορά στον αστερισμό του «ιερού ίππου».

Από τότε ο αστερισμός τουΠήγασου μνημονεύεται μαζί με τα άλλα ουράνια σώματα από τονΆρατο (315-240 π.κ.χ.) στο έργο του Φαινόμενα, καθώς και από τον αστρονόμο Ίππαρχο (2ος αι. π.κ.χ.).

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr